De 'ik'-factor. Miskend en onderschat. Met als wijdverbreid misverstand dat persoonlijke motieven met rationele argumenten te overbluffen zijn. En hoe vaak is dat al niet gelogenstraft? Hoeveel geschiedenislessen hebben we nog nodig om communicatoren te laten beseffen dat de 'ik'-factor nooit wordt uitgeschakeld, zelfs niet als het gaat om een 'hoger' belang?
Een mens wil niet horen wat goed voor hem is. Een mens wil niet dat anderen voor hem denken. En een mens wil al helemaal niet het gevoel krijgen zich te moeten schikken naar een hoger doel. Dan komt het 'ik' in opstand. Rebellie. Kopersstaking. Of recalcitrantie. En als er dan krachten opstaan die deze sentimenten gaan kanaliseren, die zorgen dat het 'ik'-gevoel onderdeel gaat uitmaken van een 'wij'-gevoel, dan ontstaat al snel een niet te stuiten stroom van verzet, woede of andere 'anti'-emotie.
Het is verbazingwekkend om te zien hoe ook mensen die van communicatie hun professie hebben gemaakt, blijven volharden in de miskenning van de 'ik'-factor, vanuit een rotsvast vertrouwen in de 'hypodermic needle'-theorie. Als we maar vaak genoeg dezelfde boodschap injecteren, dan gaat de ontvanger het vanzelf geloven en zich ernaar gedragen. Herhaling is de kracht van de boodschap? Het is een theorie van de massacommunicatie uit de jaren '50 die maar niet wil wijken. Ongeacht de revolutie van de techniek. Sterker nog, het lijkt wel of de voortschrijding van de techniek het respect voor het individu steeds meer naar de achtergrond dringt. Omdat we technisch in staat zijn om een ieder, op elke plek en op ieder moment van de dag te bereiken, gaan we ons steeds minder afvragen wat het effect is op deze ontvanger. Ook lijken maar slechts weinigen zich te realiseren dat de ontvanger allang niet meer alleen ontvanger is.
Het 'technologische mes' snijdt namelijk aan twee kanten: diezelfde zich voortschrijdende technologie is er in geslaagd om de consument met grote precisie te bereiken. En hij lijkt er vandaag de dag meer dan ooit klaar voor te zijn om die technologie te gebruiken om zélf te bepalen wat hij wel of niet aan boodschappen wil ontvangen. Het bereik nadert de perfectie. De ontvanger wordt zender. Respect voor het individu en erkenning van de 'ik' factor zijn basisstenen voor ‘one is a crowd’ en vormen het uitgangspunt van al ons handelen.