Althans, dat is mijn vurige hoop en wens. Goos Geursen stelt in zijn column 'Relatie is geen relatie' op
dat het in relaties gaat om interactie en de wederzijds gepercipieerde waarde daarvan. Daar sluitenik me graag bij aan. Want zijn pleidooi is er een van de mooie soort.
Als je erbij stilstaat, is het eigenlijk opmerkelijk dat de mensen achter merken lijken te vergeten wat belangrijk is om relaties te laten gedijen. Iets waarin een deel van hen ongetwijfeld meesterlijk goed in hun niet-werkzame tijd. Dat zijn zij die beseffen dat mooie, bestendige relaties beklijven bij het bestaan van waardevolle interacties. Niet alleen horen, maar luisteren. Niet praten, maar communiceren. Behoeften erkennen en bevredigen. En begrip tonen of erkenning geven.
Het is opmerkelijk dat marketeers bezig zijn met merkpaspoorten en –identeiten. Het merk als het ware in een persona tot leven laten komen. Maar vervolgens in merkcommunicatie tot op heden voornamelijk verhalen wil vertellen. Die verhalen kunnen in beginsel best interessant zijn, maar de lol gaat er snel af als je als (zakelijke) consument nooit gevraagd wordt wat jíj nu eigenlijk wilt. Wat jóu bezighoudt. Ook zélf vragen kunt stellen of je wensen of gevoel kenbaar kunt maken. Dan is het als merk wachten op het moment dat je koffers bij de voordeur staan.
Bedacht of niet, een relatie- of contactstrategie, het antwoord op de vraag hoe je iemand inpalmt en blij houdt, blijft belangrijk. Een database kan daarbij een zeer waardevol hulpmiddel zijn. Die nieuwe etage heeft vooral te maken met de manier waarop je als merk invulling geeft aan je relaties. Als je zegt dat je een relatie wilt maar er in de praktijk van dagelijkse interactie niet naar handelt, gaat het nooit echt iets worden. Een mooi pleidooi voor relaties tussen merken en mensen zoals die waarschijnlijk in beginsel ooit bedoeld waren. Geen CRM2.0 maar terug naar de essentie. Dan wordt 2011 het jaar waarin CRM ook écht relatiemarketing wordt.