Voor mijn eerste blog besloot ik het even te hebben over een Amerikaanse dienst, getiteld Slydial. Hieronder het complete stukje, met daarbij de aantekening dat de dienst waarover ik het hier heb in Nederland ook wordt aangeboden, door KPN en door Pinger. Ik citeer:
Ken je dat? Je “moet” je vriendin nog bellen om te zeggen dat je afspraak niet door kan gaan, weet – hoe lief en gezellig ook - dat ze je hierover minimaal drie kwartier lang aan de praat gaat houden en denkt stilletjes:”Oh puhlease, laat ik haar voicemail krijgen!”
Of je moet iemand echt nog feliciteren met de verjaardag die je bijna vergeten was, maar het is eigenlijk al te laat om nog te bellen. Of wat denk je van praatgrage schoonmoeders, stalkerige types van die ene leuke avond in de kroeg, drammerige kennissen met goedbedoelde uitnodigingen, kortom mensen die je niet voor het hoofd wilt stoten, maar waar al je cursussen assertiviteit niet tegen zijn opgewassen. Hoe kun je iemand netjes en beschaafd afwimpelen, zonder je opgelaten te hoeven voelen of je zorgen te hoeven te maken over je imago.
Zou het dan niet heerlijk zijn als je gewoon zeker weet dat je direct de voicemail krijgt en je een aardige boodschap in kunt spreken die alleen maar sympathie kan oproepen. Daarna hang je op met een gerust hart. Uit je systeem, no worries, zucht.
In Amerika is er nu de gratis dienst Slydial, waarmee je direct met iemands voicemail wordt doorverbonden. Kijk maar eens naar de voorbeelden (en let niet op de typisch tenenkrommende Amerikaanse presentatie, het zou zo op tell sell kunnen als dat nog zou bestaan!). Geen geneuzel meer van ongemakkelijke gesprekken en vooral… geen schuldgevoel! Nu maar wachten tot het in Nederland ook zover is.
Overigens: iedere gelijkenis met mensen uit mijn omgeving die zich hierin menen te herkennen berust op louter toeval. Ik kom graag een keer op de koffie, echt.