Enerzijds is je identiteit officieel: je hebt een rijbewijs nodig om in een auto te mogen rijden en een pasport om een ander land binnen te gaan. Wat opvallend is, is dat je datzelfde rijbewijs en/of pasport kan gebruiken om in de drankwinkel te bewijzen dat je oud genoeg bent om een fles wodka soldaat te maken. Je rijbewijs en heeft op dat moment de functie van leeftijdsindicator, en niet van rijbewijs. Nog opvallender is dat je wereldwijd terecht kan met je nationale rijbewijs. De man achter de kassa in de plaatselijke drankwinkel in een dorpje langs de Mississippi zal er geen probleem van maken dat jouw rijbewijs een roze papiertje is en je met een gerust hart een fles drank verkopen. Hij oordeelt dit op dat moment niet op kennis, de kans is immers groot dat hij niet eens weet waar Nederland ligt, laat staan hoe onze rijbewijzen eruit zien. Waarop baseert hij zijn oordeel dan wel? Op vertrouwen. Vertrouwen in jou, maar ook vertrouwen in de officiële instantie die jou het papiertje verstrekt heeft. Andere voorbeelden van je officiele identiteit zijn natuurlijk je paspoort en je Europese ID kaart, maar ook je studentenkaart en zelfs je pinpas of je creditcard.
De andere kant van je identiteit is de onofficiële kant. Namelijk de school waar je op gezeten hebt, de auto waar je in rijdt, de kleren die je draagt, de mensen die je kent, de boeken die je graag leest, de films die je kijkt, de sjaals die je punnikt, enzovoort enzovoort. Misschien is dit onderdeel van je identiteit niet heel bewust aanwezig, maar het is er wel altijd. Je hebt bijvoorbeeld altijd kleren aan. En zelfs al zou je op een dag besluiten nakend door de straten te rennen, dan zou ook dat zeker je identiteit beinvloeden. Online is er geen autoriteit. Althans, geen officiële. Desondanks zijn de eerste symptomen van identity 2.0 al wel te zien. Neem de Ebay seller’s reputation; hiermee geeft Ebay gebruikers een rating waaraan andere gebruikers kunnen zien of ze elkaar kunnen vetrouwen. Dit is natuurlijk geen officiele autoriteit, maar de ware Ebay winkelaar hecht behoorlijk veel belang aan dit waardeoordeel. Of met andere woorden: het geeft zowel de koper als de verkoper vertrouwen. Dit vertrouwen wat gewekt wordt, heeft erg veel overeenkomsten met het vertrouwen van de drankverkoper in het dorpje in de buurt van de Mississippi.
De onofficiële kant van je identiteit is online al heel duidelijk zichtbaar. Sterker nog, deze wordt in grote getallen door mensen geuit. De ene persoon blogt over zijn lievelingsmerk, de ander zet een filmpje over zijn hobby op youtube, de de volgende wordt lid van een hyve over negerzoenen enzovoort enzovoort. Het internet zit tegenwoordig vol met websites waar mensen actief hun identiteit op kwijt kunnen. Aan de andere kant wordt er online ook door verschillende partijen gebruik gemaakt van jou identiteit. Bijvoorbeeld door webwinkels zoals Amazon. Daar wordt gekeken waar jij op klikt en wat jij koopt. Aan de hand daarvan worden je boeken aangeraden en aanbiedingen gedaan.
In grote lijnen is ditop het moment je online identiteit: Een wirwar van sites waar je je identiteit zelf kan uiten, en een aantal sites waar je identiteit gebruikt wordt voor aanbiedingen. Dit alles zit verspreidt over het gehele internet. Het toekomstbeeld van Dick Hardt is dat je straks je online identiteit volledig in eigen hand hebt: Je hebt dan een ding waar al jouw identiteitsgegevens op staan. En je bepaalt zelf met wie je deze gegevens wanneer deelt. Online zullen er autoriteiten ontstaan die jou een certificaat mee kunnen geven waaruit blijkt waar je werkt, waar je gestudeerd hebt, dat je lid bent van een sportvereniging enzovoort. Stel je bijvoorbeeld eens voor dat je universiteit je een certificering geeft waarmee jij kunt bewijzen dat je daar bent afgestudeerd. En stel dat iemand een online dating site wil beginnen die alleen academici aan elkaar wil koppelen. Die dating site kan dat certificaat van jouw universiteit gebruiken om jou toegang te geven tot die dating site. Ze hoeven dan jou en jouw specifieke universiteit niet eens te kennen, zolang ze die instantie en het certificaat dat zij uitgeven maar wel vertrouwen. Denk weer terug aan de situatie met de drankverkoper in een dorpje in de buurt van de Mississippi.
En als je dan straks via je “ding” in het bezit bent van je eigen identiteit, kan dat natuurlijk nog veel verder gaan. Stel je bijvoorbeeld eens voor dat je jouw gebruiksgegevens van amazon.com mee mag nemen naar een andere winkel zodat zij je kunnen adviseren op basis van je aankopen bij Amazon? Of stel dat je de aankoop van concertkaartjes opneemt in je identiteit, waardoor i-tunes je kan aanraden welke cd’s je moet kopen? Natuurlijk wel alleen als jij dat wilt: als je besluit om dat onderdeel van je identiteit aan te zetten. Je bepaalt natuurlijk zelf welke site je welke informatie wilt geven en wanneer: Als je rustig even porno wilt surfen, hoeft natuurlijk niemand te weten wie jij bent: je laat je identiteit dan dus even uit staan. Maar als je bijvoorbeeld op zoek gaat naar vakinhoudelijke informatie kan je je identiteit aanzetten zodat je geadviseerd wordt op basis van de studies die je afgerond hebt, de banen die je gehad hebt, de boeken die je al gelezen hebt enzovoort enzovoort.
Natuurlijk moet er nog een hele hoop gebeuren voordat dit realiteit kan worden, maar Dick Hardt is vast de eerste stappen aan het zetten. Namelijk met Sxipper. Sxipper is een tooltje die jouw gegevens (adresinformatie en passwords) opslaat zodat je niet steeds weer op elke site dezelfde informatie over jezelf hoeft in te vullen. Dat is natuurlijk niet heel bijzonder, en je identiteit heb je met dat tooltje nog lang niet in eigen handen, maar het is wel nu al een heel handig tooltje. En… als de toekomst zoals Dick Hardt die voorspelt werkelijkheid wordt, en dat geloof ik, dan is dit tooltje natuurlijk een erg goed startpunt voor het “ding” dat straks jouw identity 2.0 gaat opslaan.