Vandaag was ik op
IMME2010. Het Interactive Media & Marketing Event 2010 in de Jaarbeurs in Utrecht. En ik herinnerde me ineens weer waarom ik niet zo’n fan ben van beurzen en congressen. Het was niet vanwege de overdaad aan stropdassen, bedrukte polo’s, tapijttegels, banieren, palmen, pennen, usb sticks, schrijfblokken of keychains. Maar het doelloos struinen langs de stands van concullega’s terwijl je wacht op een lezing waar je hoopt iets nieuws te horen.
En dat zette me aan het denken. Voor wie is deze vakbeurs bedoeld? Of
beter gezegd: Zijn vakbeurzen bedoeld voor (potentiële) klanten of voor
concullega’s? Als ze bedoeld zijn voor klanten dan vraag ik me af hoe
het komt dat er zo weinig rondlopen. Zijn ze bedoeld voor concullega’s
dan vraag ik me af hoe het komt dat er zo weinig écht nieuwe dingen
verteld worden. Of zijn vakbeurzen voor beide groepen bedoeld?
Natuurlijk zijn ze dat.
Jammer, want zo blijven veel vakbeurzen maar een slappe corporate
bedoeling en lijkt iedereen er alleen te zijn om er te zijn. Wellicht
hopend er een doel, een boodschap of zelfs een teken van een betere
toekomst te vinden. Net als ik vandaag. En misschien ga ik morgen weer.
(wan)Hopend op een teken van een betere toekomst bij de lezing van Stef
Heutink (
Pickle Factory) en Jean Jacques Vossen (
Veritate) met hun
poëzie: “De verwondering van een reclameman en de oplossing van een
e-mailmarketeer.”